Historia

Historia miejsca

 

 

 

Tywrów miasteczko położone malowniczo przy ujściu Czeremeszny do Południowego Bugu. Matka Najświętsza wsławiła to miejsce świadcząc nadzwyczaj liczne łaski tym wszystkim, którzy do niej się zwracali.  Historia cudownego obrazu Przeczystej Dziewicy – kopi Jasnogórskiej Ikony- rozpoczyna się w XVIII stuleciu.

 

Michał Nepomucen Kaletyński dziedzic Tywrowa  odbył pielgrzymkę do Częstochowy. Gdy modlił się przed cudownym obrazem uboga dziewczyna poprosiła go by kupił od niej kopię Jasnogórskiego Wizerunku. Po powrocie do domu powiesił go w sali jadalnej. Wkrótce obraz zasłynął cudownością. Pierwszym który doświadczył łaski był pobożny Żyd. Niedługo potem specjalna komisja przesłuchał świadków i obraz tywrowski za cudowny uznała. W 1751 roku została zakończona budowa okazałej świątyni pod wezwaniem  Michała Archanioła. Cudowny obraz Maryi został wniesiony w uroczystej procesji w obecności przeszło 20 tysięcy wiernych. Do posługi w sanktuarium zostali zaproszeni Ojcowie Dominikanie. Niestety, zmuszeni dekretem rządowym opuścili Tywrów w 1833 roku. Kościół zamieniono wówczas na parafialny. Aż po czasy bolszewickie tywrowski obraz Najświętszej Bogarodzicy słynął na całe Podole cudownym łaskami.

 

Komuniści ostatecznie zabrali kościół w W czasach komunistycznych prawie wszystko zostało zniszczone. /zob. foto/

 

W 1991 roku na nowo została zarejestrowana w Tywrowie parafia rzymsko-katolicka, która rozpoczęła starania o zwrot kościoła i klasztoru. Już  wkrótce zostały zwolnione niektóre pomieszczenia klasztoru, gdzie została utworzona kaplica  i zamieszkała ksiądz Sławomir - chrystusowiec. W 1996 roku budowla została przekazana parafii w stałe  bezpłatne użytkowanie, a w 1998 roku parafia otrzymała państwowy akt na ziemię /1,5 hektara/. Po wyjeździe ks. Sławomira w     opiekę duszpasterską przejęli Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej, którzy  pracowali w pobliskim Gniewaniu.

 

 

 

Historia projektu

 

My oblaci widzieliśmy, iż ludzie w Tywrowie potrzebują duszpasterza na stałe a także, że trzeba coś zrobić by poprawić warunki dla modlitwy. Stan materialny starego klasztoru, jak i straszliwie zrujnowanego kościoła stale się pogarszał. W kaplicy gdzie gromadzili się ludzie była straszna wilgoć. Wiele osób mówiło, że  trzeba wybudować coś nowego bowiem restauracja klasztoru a tym bardziej kościoła nie ma sensu.

 

Nam oblatom wydawało się, że nie jesteśmy w stanie podjąć  się nowej inwestycji budowlanej. Cały czas prowadziliśmy i prowadzimy budowy kościołów, kaplic, sal katechetycznych, domów zakonnych w innych miejscach /Czernihów, Eupatoria, Sławutycz, Niżyn, a wcześniej Obuchów, Krzywy Róg, Połtawa, Gniewań, Sutyski/. Prosiliśmy więc Biskupa by szukał innego  zakonnego Zgromadzenia. Nikt jednak nie był gotowy. Dwa lata temu przyjechał do nas pewien architekt z Włoch. Widok kościoła i klasztoru bardzo go poruszył, a co najważniejsze przekonywał nas, iż można i warto odbudowywać i restaurować klasztor a z czasem może i kościół. Obiecał wsparcie materialne. Zaczęliśmy więc razem pracować. Za ofiarowane za jego pośrednictwem  pieniądze /około 15 tys Euro/ zostały zakupione i wstawione okna w części klasztoru oraz położony nowy dach nad częścią klasztoru /tam gdzie już go praktycznie nie było/.  W pracę angażowali się bardzo parafianie z Tywrowa ofiarowując swoją pracę, karmiąc robotników, dając pieniądze / parafia jest mała i biedna, razem to około 50 osób/.

 

Gdy zaczeliśmy wykonywać prace remontowe, coraz bardziej ważne było odpowiedzieć na  pytanie: czemu to ma służyć, kto da życie dla tego tak czcigodnego miejsca. Same prace remontowe nie wystarczą, trzeba ludzi!!!. Wówczas, przyszło natchnienie,- myślę, że od Boga- by w Tywrowie stworzyć centrum młodzieżowe i rekolekcyjne.  Tywrów i sam klasztor jest wspaniale położony- to miejsce ma w sobie jakieś szczególne piękno i atmosferę. Patrzyłem na moich braci oblatów i widziałem między nimi takich, którzy rzeczywiście mogą dać życie dla tego starego klasztoru i sanktuarium. Są to misjonarze będący bardzo blisko młodzieży. Przedstawiliśmy ten projekt młodym i oni również odpowiedzieli z wielkim entuzjazmem. Już kilkakrotnie przyjeżdżali z całej Ukrainy by wspólnie pracować. Niektórzy z nich poświecili już kilka miesięcy  by odbudowywać to święte miejsce. Do nich przyłączyli się młodzi z Polski, którzy już dwukrotnie przyjeżdżali i wykonali wspaniałą inwentaryzacyjną pracę.  Chcemy więc realizować ten projekt razem z młodym.  Ksiądz Biskup Ordynariusz Leon Dubrawski powiedział: „bardzo dobrze, trzeba zaczynać od ludzi a nie od murów i udzielił nam swojego błogosławieństwa”.

 

Cele projektu

 

a. Materialne:

 

1.   Odbudowanie klasztoru i kościoła /2010-2020/

 

2.  Utworzenie centrum młodzieżowego i rekolekcyjnego: pokoje dla gości, kaplica dla grup, sala konferencyjna dla grup, centrum medialne

 

3.   Stworzenie zaplecza pastoralnego dla parafii: kaplica, salka katechetyczna

 

4.   Stworzenie muzeum męczenników Ukrainy w dolnej części kościoła /2013-2015/

 

5.   Zagospodarowanie terenu i stworzenie bazy umożliwiającej organizowanie młodzieżowego Festiwalu „Tchnienie Życia”

 

b. Duchowe-moralne

 

        1. Przywrócenie życia temu świętemu miejscu

 

        2. Pomaganie młodzieży w stawaniu się dojrzałymi chrześcijanami i obywatelami.

 

        3. Głoszenie Ewangelii  na Podolu

 

        4. Rozwijanie współpracy polsko-ukraińskiej i dialogu ekumenicznego

 

        5. Przywrócenie piękna zniszczonym pamiątkom architektury

 

        6. Opieka duszpasterska  miejscowych katolików

 

        7. Przywrócenie pamięci historycznej

 

        8. Pomoc w wypoczynku i wychowaniu dla dzieci i młodzieży

 

        9. Ożywienie życia lokalnej wspólnoty

 

       10. Modlitwa w tym świętym miejscu za wszystkich potrzebujących pomocy i wsparcia.

 

 

 

Grupy, organizacje, instytucje zaangażowane w projekt

 

 

 

1.   Młodzież  ukraińska /zwłaszcza z parafii prowadzonych przez Misjonarzy Oblatów M. N./

 

2.   Młodzież polska /zwłaszcza ze Śląska i  ruchu Niniwa/

 

3.   Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej /Delegatura w Ukrainie oraz Polska Prowincja/

 

4.   Wspólnota parafialna  p.w. Michała Archanioła w Tywrowie

 

5.   Wydział Architektury Politechniki Śląskiej

 

6.   Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego Polski

 

 7.  Architekt oblasnyj

 

 

 

Źródła  finansowania i pracy

 

 

 

1.   Indywidualni darczyńcy

 

2.   Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego Polski

 

3.   Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej /Delegatura w Ukrainie/

 

4.   Praca młodzieży i wolontariuszy

 

5.   Praca i ofiary lokalnej wspólnoty parafialnej

 

6.   Organizacje katolickie Kirche In Not oraz Renovabis

 

7.   Inne organizacje